Choroby, z którymi się zmagamy > Choroby psychologiczne

Choroba sieroca

(1/1)

lukaasz7:
Choroba sieroca - zespół poważnych zaburzeń lub zahamowań rozwoju psychicznego dzieci. Może się też objawiać fizycznie. Przyczyną jest długotrwały brak kontaktu z matką (najczęstsza przyczyna). Dotyczy nie tylko pensjonariuszy domów dziecka, czy też pacjentów szpitali, zakładów opiekuńczo-wychowawczych i penitencjarnych. Może występować także wśród dzieci wychowanych w pełnych lub niepełnych rodzinach, gdzie żadne z rodziców nie chce lub nie potrafi nawiązywać kontaktów emocjonalnych (np.rozmowa, uśmiech) i fizycznych (przytulanie, pieszczenie, głaskanie itp.) z dzieckiem. Chodzi tu przede wszystkim o brak obecności emocjonalnej oraz fizycznej, braku ciepła dotyku, pieszczot. Rodzic, jeśli już się pojawia, to tylko wtedy, gdy dziecko chce jeść lub gdy potrzeba mu zmienić pieluchę itp. Jeśli dziecko pomimo zaspokojenia tych potrzeb płacze, krzyczy to opiekun najczęściej używa przemocy, aby dziecko "uciszyć" lub je ignoruje. Choroba sieroca często występuje w rodzinach, gdzie występuje problem z alkoholem, narkotykami; nie jest to jednak reguła. Wielu rodziców mających zwykle głębokie zaburzenia osobowości dopuszcza się strasznych zaniedbań i nadużyć na dzieciach "na trzeźwo". Widzą w nich przyczynę swoich kłopotów, nie potrafią czerpać radości z posiadania dziecka, często traktują je jak kozła ofiarnego. Czynnikiem sprzyjającym zaniedbaniom dzieci przez rodziców jest także bieda, nędza, choroba psychiczna, zaburzenia osobowości.

Jeśli nastąpi we wczesnym dzieciństwie (do dwóch lat), skutki mogą być nieodwracalne lub trudno odwracalne. Objawami są: niedostateczne lub nadmierne poczucie winy oraz znaczne osłabienie lub brak umiejętności nawiązywania i utrzymania emocjonalnych więzi oraz bujanie się.

Dzieci starsze i nastolatki dotknięte chorobą cechują się problemami z:

    * wyobraźnią
    * koncentracją uwagi
    * ze zrozumieniem siebie i innych
    * własną inicjatywą
    * logicznym rozumowaniem
    * abstrakcyjnym myśleniem.

Borykają się również z bardzo silną potrzeba więzi emocjonalnych i ogromnym strachem przed bliskością, pragnieniem silnych bodźców emocjonalnych, oziębłością, egocentryzm, egoizm wyuczoną bezradnością, zaniżaną empatią lub jej brakiem. Często takie osoby zasilają szeregi bezdomnych. Wysoki procent dzieci wchodzi w konflikt z prawem, niejednokrotnie popełniając zbrodnie bez wyrzutów sumienia.

Źródło:
www.wikipedia.pl

lukaasz7:
Istnieją trzy konkretne fazy choroby sierocej:
1. Faza protestu. Dziecko protestuje przeciwko rozłączeniu z rodzicem, płacząc i krzycząc. Starsze dzieci reagują agresją fizyczną, słowną lub obiema równocześnie. Agresja taka może być skierowana przeciwko sobie, przedmiotom lub innym osobom.

2. Faza rozpaczy. Dziecko nadal czuje ból, zagrożenie i strach. Wie już, że protest niczego nie da i nic nie może zrobić, więc zaczyna rozpaczać. Staje się apatyczne, wpada w depresję, chodzi ciągle smutne i często płacze. Odmawia posiłków, aż w końcu staje się obojętne.

3. Faza wyparcia. Dziecko pozornie jest pogodzone z własnym losem i sprawia wrażenie, że dostosowało się do nowej sytuacji. Są to jednak tylko pozory wynikające z alienacji i zobojętnienia. Jego aktywność życiowa, rozwój umysłowy i emocjonalny ulegają zahamowaniu. Pojawiają się pierwsze zachowania typowe dla alienacji, np. kiwanie się, bezmyślne stukanie przedmiotami, rytmiczne ruchy głową, itp. Każde dziecko generuje inny, indywidualny odruch.

Istnieje bardzo wiele konsekwencji choroby sierocej, które w wielu przypadkach mogą być nawet nieodwracalne.


Do najważniejszych skutków choroby sierocej można zaliczyć:
• Niedojrzałość uczuciową, zahamowanie rozwoju emocjonalnego.

• Problemy z nawiązywaniem i podtrzymywaniem kontaktów uczuciowych.

• Poczucie niższości, samotności, lęki i depresja.

• Niska aktywność życiowa i ubóstwo inicjatyw.

• Niskie zainteresowanie światem i otoczeniem.

• Huśtawka nastrojów, nieprzewidywalne zachowania.

• Nieumiejętność radzenia sobie w nowych sytuacjach (bezradność lub agresja).

• Brak zainteresowania opiekunami (pracownikami domu dziecka).

• Duże zainteresowanie obcymi ludźmi


W praktyce psychopedagogicznej można odnaleźć wiele taktyk wychowawczych pozwalających na normalne funkcjonowanie dziecka.

Najpierw jest tzw. oswajanie. Opiekun dziecka nie może narzucać się dziecku (pozorna bierność), a równocześnie musi okazywać mu życzliwość i zrozumienie. Zatem powinien być zawsze w pobliżu, towarzyszyć mu i akceptować je takim, jakie jest.

Drugim etapem pomocy jest tzw. porozumienie. Okazuje się, że po początkowym, spokojnym okresie, dziecko zaczyna zachowywać się agresywnie, jest niespokojne i zaczyna rozpamiętywać przeszłość (frustracja). Wtedy należy nawiązać z dzieckiem porozumienie.

Trzecim etapem pomocy jest tzw. wyciszenie. Na tym etapie dziecko dochodzi do równowagi psychicznej, zaczyna przywiązywać się do opiekunów, staje się wrażliwsze i reaguje tak, jak inne dzieci w tym samym wieku rozwojowym.

Wydaje się, że pewna odmiana choroby sierocej może dotknąć także człowieka dorosłego. Dochodzi do tego wtedy, gdy rozłąka lub niechciane rozstanie jest długie i wywołujące wiele objawów psychosomatycznych.

Trzeba też pamiętać, że w większości przypadków potrzebna jest pomoc specjalistów, niezależnie od wieku osoby dotkniętej tą chorobą.

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości